nawet naj silniejsi się załamują, nawet naj słabsi potrafią stawić opór.

        Już od dłuższego czasu emocjonalnie przygotowywałam się na tę rozmowę, nie wiem co powinnam zrobić.Z każdą sekundą moje serce przyspieszało a na policzkach pojawiał się coraz to większy rumieniec- nerwy, ogromne nerwy gorsze niż przed maturą czy innymi tego typu ważnymi sprawami.
Usłyszałam ciche kroki, i zatrzymanie się tuż przed moim pokojem, chłopak zapukał prawie nie słyszalnie w drzwi, po czym cicho zapytał: 
-Mogę wejść?- Jego głos był zdenerwowany i cichy, ledwie słyszalny. 
-Oczywiście- Moje struny głosowe także nie chciały wydobywać z siebie za długiego dźwięku. 
Robert otworzył drzwi po czym wszedł i delikatnie je zamkną, Ja siedziałam na łóżku przy zgaszonym świetle, widoczność umożliwiała lampka nocna. Każdy jego krok był idealnie wyważony i stawiany tak delikatnie jak by stąpał on po cienkim lodzie. Podszedł bliżej i zapytał: 
-Zaświecić światło ?
-Nie, nie trzeba.-Uśmiechnęłam się delikatnie i wskazałam na miejsce obok siebie. 
-Robert?- Wypowiedziałam jego imię raczej pytając.
-Słucham?-Spojrzał mi głęboko w oczy a ja poczułam jak bym miała nogi z waty. 
-Chciałeś mi coś powiedzieć.-Czekałam na punkt kulminacyjny.   
-A tak, oczywiście.-Posłał mi uśmiech.-Dużo o tym wszystkim myślałem-Przerwał na moment.- Jeżeli jest tylko jakaś możliwość abyśmy mogli wystartować od zera, to ja bym prosił o tę możliwość.- Na to akurat się przygotowałam, chodź i tak napięcie panujące w pokoju utrudniało mi wypowiedź. 
-Jeśli ty tak uważasz i ja tak uważam, to chyba można spróbować.-Posłałam mu szczery uśmiech, poczułam jak kamień spadł mi z serca.- Zacznijmy od zera, tak jakbyśmy się wcześniej nie znali.-Gdyby to było takie łatwe no ale cóż spróbuję w końcu trzeba być twardym jak żelki z "biedronki". 
-Robert jestem.-Uśmiechną się. 
-Julia, O mój borze to ty jesteś tym słynnym piłkarzem ?Mogę poprosić o autograf ?-Nasza rozmowa zaczęła się rozluźniać i atmosfera się delikatnie rozluźniła  . 
-Czy takim słynnym to nie wiem, ale piłkarzem jestem.-Znowu ten uśmiech- A ma pani pisak ? 
- Nie mam przykro mi.-Zrobiłam smutną minę. 
-No to czym ja mam to pani podpisać?-Także zrobił smutną minę. Świetny z niego aktor, trzeba przyznać. 
-Jaka tam ze mnie pani, my na ty przeszliśmy. 
-Ach no tak, zapomniałem krótka pamięć, przepraszam. 
-Ależ nie ma za co.-Rozmowa przypominała coraz bardziej normalną. 
-Może wyjdziemy na balkon.-Za proponował-Trochę tu duszno. 
-Dobra spoko, chodź.-Wstałam, a zaraz po mnie wstał Robert. 
Wyszliśmy na balkon a ja zaczerpnęłam świeżego powietrza, oczywiście nie takiego jak w naszych pięknym górach, ale w porównaniu z tym w pokoju było znakomicie świeże. 
-Ależ gwiazd.-Spojrzałam na niebo, to samo uczynił Lewandowski.
-Tak, pięknie to wygląda.-Odrzekł z uśmiechem.I 
Później jeszcze długo rozmawialiśmy, o wszystkim o piłce nożnej, o życiu. Zrobiło się późno około północy więc Robert poszedł do swojego pokoju, ja wzięłam prysznic i przebrałam się w pidżamę. 
Po chwili zasnęłam. 
__________________________________________________________________________________
Nie wiem czego ale denerwuje mnie to trochę, że nie mogę opisać więcej niż jednego dnia :c 
Kolejny rozdział postaram się dodać w niedzielę lub jutro ;)+ Widzieliście dzisiejszy mecz ? :D Niestety był bez kibiców ale kilka osób które dopingowało było pro xD tak samo jak krzyki pomiędzy naszymi piłkarzami :D Wynik też mi się podoba :) 
No i Przepraszam za błędy ;(
I dziękuję za przeczytanie :*